Standardowa i zwiększona dawka BEACOPP Chemioterapia w porównaniu z COPP-ABVD w zaawansowanej chorobie Hodgkina ad 5

Odsetek pacjentów, którzy otrzymali radioterapię wynosił 64 procent w grupie COPP-ABVD i 71 procent w pozostałych dwóch grupach. Tabela 4. Tabela 4. Wyniki leczenia i pięcioletni wskaźnik przeżycia. Ryc. 2. Ryc. 2. Kaplan-Meier Analiza prawdopodobieństwa niepowodzenia w leczeniu (panel A) i całkowite przeżycie (panel B). Wartości P zostały obliczone przy użyciu testu log-rank dla wszystkich trzech różnic parami między grupami. Liczby w nawiasach to liczba pacjentów. COPP-ABVD oznacza cyklofosfamid, winkrystynę, prokarbazynę, prednizon, doksorubicynę, bleomycynę, winblastynę i dakarbazynę oraz bleomycynę, etopozyd, doksorubicynę, cyklofosfamid, winkrystynę, prokarbazynę i prednizon. Znaki zaznaczające wskazują ocenzurowane dane dotyczące przeżycia.
Progresja wystąpiła u 27 z 260 pacjentów w grupie COPP-ABVD (10 procent) podczas lub do trzech miesięcy po leczeniu, 36 z 469 w grupie BEACOPP (8 procent) i 9 z 466 w grupie z podwyższoną dawką BEACOPP ( 2 procent); różnica między dwiema grupami BEACOPP była istotna (P <0,001), podobnie jak różnica między dawką zwiększoną BEACOPP i COPP-ABVD (P <0,001). Wskaźnik całkowitej remisji był wyższy w obu grupach BEACOPP niż w grupie COPP-ABVD (tabela 4). Mediana okresu obserwacji wynosiła 72 miesiące w grupie COPP-ABVD, 54 miesiące w standardowej grupie BEACOPP i 51 miesięcy w grupie z podwyższoną dawką BEACOPP (obserwacja była dłuższa w grupie COPP-ABVD, ponieważ rejestracja została zatrzymana wcześnie ). Stopień swobody po niepowodzeniu leczenia był znacząco wyższy po pięciu latach w standardowej grupie BEACOPP niż w grupie COPP-ABVD (76 procent [przedział ufności 95 procent, 72 do 80 procent] w porównaniu z 69 procentami [przedział ufności 95 procent, 63 do 75 procent], P = 0,04) i był najwyższy w grupie zwiększonej dawki BEACOPP (87 procent [przedział ufności 95 procent, 83 do 91 procent], P <0,001 dla porównania z grupą COPP-ABVD i ze standardem Grupa BEACOPP) (rysunek 2A i tabela 4).
Zgłoszono nam zgon 150 pacjentów: 49 w grupie COPP / ABVD, 61 w standardowej grupie BEACOPP i 40 w grupie podwyższonego dawkowania BEACOPP. Całkowity wskaźnik przeżycia (ryc. 2B i tabela 4) był wyższy w standardowej grupie BEACOPP niż w grupie COPP-ABVD po pięciu latach (88 procent vs. 83 procent, P = 0,16) i był najwyższy w grupie zwiększonego dawkowania BEACOPP (91 procent, P = 0,06 dla porównania ze standardową grupą BEACOPP i P = 0,002 dla porównania z grupą COPP-ABVD). Przyczyny zgonu odnotowano u 68 pacjentów, powikłania leczenia pierwszego rzutu u 20, powikłania leczenia ratunkowego w 14, drugi nowotwór w 22, choroba sercowo-oddechowa u 5, choroba płuc u 4, inne przyczyny u 9, i nieznane przyczyny w 8. Fatalne ostre działania niepożądane związane z leczeniem obejmowały sepsę u 11 pacjentów (w tym u 2 z zespołem ostrej niewydolności oddechowej), zapalenie płuc u 5 i zakrzepicę u pacjenta; brak było szczegółów w przypadku 3 pacjentów.
Tabela 5. Tabela 5. Wskaźniki wczesnej progresji i pięcioletnich szacunków Kaplan-Meier w zakresie częstości niepowodzeń w leczeniu, zgodnie z międzynarodowym wskaźnikiem prognostycznym
[patrz też: ośrodki dla uzależnionych od narkotyków, pierwsza pomoc przedmedyczna testy, apteka malbork ]
[więcej w: usg tarczycy szczecin, pierwsza pomoc przedmedyczna testy, olx myślibórz ]