Enfuwirtyd, inhibitor fuzyjny HIV-1, do lekoopornej infekcji HIV w Ameryce Północnej i Południowej

Badanie T-20 vs. zoptymalizowane tylko w schemacie (TORO 1) było randomizowanym, otwartym, 3-etapowym badaniem enfuwirtydu (T-20), inhibitora ludzkiego wirusa upośledzenia odporności typu (HIV-1). Metody
Pacjenci z 48 miejsc w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Meksyku i Brazylii, z co najmniej sześciomiesięcznym wcześniejszym leczeniem lekami w trzech klasach leków przeciwretrowirusowych, opornością na leki w tych klasach lub obiema oraz co najmniej 5000 kopii wirusa HIV -1 RNA na mililitr osocza przydzielono losowo w stosunku 2: do otrzymywania enfuwirtydu plus zoptymalizowany schemat tła trzech do pięciu leków przeciwretrowirusowych lub takiego samego schematu leczenia (grupa kontrolna). Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była zmiana poziomu RNA HIV-1 w osoczu od linii podstawowej do 24. tygodnia.
Wyniki
W sumie 501 pacjentów przeszło randomizację, a 491 otrzymało co najmniej jedną dawkę badanego leku i miało co najmniej jeden pomiar RNA HIV-1 w osoczu po rozpoczęciu leczenia. Te dwie grupy były zrównoważone pod względem medianowego poziomu RNA HIV-1 linii podstawowej (5,2 log10 kopii na mililitr w obu grupach), mediana liczby komórek CD4 + (75,5 komórek na milimetr sześcienny w grupie enfuwirtydu i 87,0 komórek na milimetr sześcienny w grupie kontrolnej), charakterystyka demograficzna i poprzednia terapia antyretrowirusowa. Po 24 tygodniach średnia zmiana najmniejszych kwadratów w stosunku do linii podstawowej w miano wirusa (zamiar leczenia, ostatnia obserwacja przeniesiona do przodu) była zmniejszeniem o 1,696 log10 kopii na mililitr w grupie enfuwirtydu, a spadek o 0,764 log10 kopii na mililitr w grupie kontrolnej (P <0,001). Średni wzrost liczby komórek CD4 + wynosił 76 komórek na milimetr sześcienny i 32 komórek na milimetr sześcienny, odpowiednio (P <0,001). Reakcje w miejscu iniekcji zgłosiło 98% pacjentów otrzymujących enfuwirtyd. W grupie z enfuwirtydem było więcej przypadków zapalenia płuc niż w grupie kontrolnej.
Wnioski
Dodanie enfuwirtydu do zoptymalizowanego schematu leczenia przeciwretrowirusowego zapewniło znaczącą korzyść przeciwretrowirusową i immunologiczną w ciągu 24 tygodni u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali wiele leków przeciwretrowirusowych i mieli wielooporne zakażenie HIV-1.
Wprowadzenie
Trwałość tłumienia zakażenia ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV) za pomocą terapii przeciwretrowirusowej jest często ograniczona, z powodów, które obejmują słabą penetrację do chronionych miejsc zawierających rezerwuar HIV, toksyczność 1,2-lekową, 3,4 zmiany w dostępności biologicznej i metabolizmie leki przeciwretrowirusowe (np. interakcje między lekami), 5 i brak przestrzegania złożonych schematów leczenia.6,7 Czynniki te przyczyniają się do utrzymującej się replikacji wirusa u pacjentów poddawanych leczeniu, zwiększając ryzyko oporności na wirusy, co może ograniczyć przyszłe możliwości leczenia8. , 9 Leczenie ratunkowe po wirusowym odbiciu jest skuteczniejsze, jeśli środek z grupy leków przeciwretrowirusowych, do których pacjent nie był wcześniej wystawiony, jest włączony do schematu.
Enfuwirtyd (znany również jako T-20) jest nowym, syntetycznym peptydem 36-aminokwasowym, który wiąże się z regionem glikoproteiny otoczkowej 41 wirusa HIV typu (HIV-1), który jest zaangażowany w fuzję wirusa z błona komórki gospodarza CD4 +. 10 Środek ten wykazuje silne i selektywne hamowanie HIV-1 in vitro bez cytotoksyczności10 i jest pierwszym inhibitorem wejścia HIV, wykazującym stałą silną aktywność u osób zakażonych HIV-1.11-14
W T-20 vs
[patrz też: psycholog warszawa cena, periodontolog wrocław, mycoplasma hominis objawy ]
[patrz też: medicus gostynin, fosfatydyloseryna, periodontolog wrocław ]